Ons culturele erfgoed is een geschenk van voorgaande generaties en tijdperken die een bron zijn van verdere ontwikkeling en inspiratie. Het is dan ook van uiterst belang om zorgvuldig met deze rijkdom aan zowel materiële als immateriële erfenissen om te gaan. In de afgelopen decennia is de aandacht voor monumenten en het besef van hun historische waarde toegenomen. Restauratoren maken onderscheid tussen passieve conservatie, actieve conservatie en restauratie. Bij passieve conservatie worden maatregelen en handelingen bedoeld die betrekking hebben op het object en de omgeving van het object, ter voorkoming van schade en verval. Een voorbeeld hiervan is het vermijden van UV-stralen waardoor degradatie van objecten ontstaat. Bij actieve conservatie worden maatregelen en handelingen bedoeld die de staat van objecten doen stabiliseren. Een voorbeeld hiervan is het vastzetten van losse, verzwakte of in verval geraakte objecten. Bij restauratie worden maatregelen en handelingen bedoeld die de staat van objecten in de oorspronkelijke toestand brengen. Bij de restauratie van bouwwerken met (kunst)historische waarde en kunstvoorwerpen dient men zich te richten op herstel in de vroegere toestand. Restauratie van bouwwerken kent bouwhistorische, technische en architectonische aspecten. Het in acht nemen van toepassing, aanvankelijke karakter, functionaliteit, aanleg, afwerking en gebruik van objecten evenals hun primaire ambiance en omgeving is essentieel. Verantwoorde restauratie kan pas plaats vinden na een grondige analyse van de bestaande situatie en mogelijke oorzaken van optredende schademechanismen evenals herstel- en aanpassingsmogelijkheden. Hiervoor dient men kennis van ondermeer de in het verleden gebruikte bouwstoffen, materialen en technieken te bezitten. Het opstellen van een nauwgezet bestek waarbij beschrijving van opzet, uitvoering, te gebruiken materialen, regeling van werkzaamheden en kosten is van groot belang. Uitsluitend op basis hiervan kunnen vergunningen en subsidies worden aangevraagd. Op basis van bestek zijn belanghebbenden tevens in staat om toezicht en overzicht te houden ten opzichte van de uit te voeren werken. Wereldwijd wordt het monumentenerfgoed bewaakt en beschermd door UNESCO (United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization), een deelorganisatie van de Verenigde Naties. In 1972 werd door de deelnemende landen de Overeenkomst over het Werelderfgoed (Convention Concerning the Protection of the World Cultural and Natural Heritage) getekend. In Nederland werd de Overeenkomst in 1992 door de Tweede Kamer bekrachtigd. Momenteel is Nederland rijk aan ca. 60.000 rijksmonumenten waarvan ca. 4.000 monumenten door UNESCO genomineerd zijn als ‘UNESCO monument’. Tevens bevinden zich in Nederland zeven locaties die erkend zijn door Unesco als Culturele Landgoed. Behalve het UNESCO World Heritage, houdt de RACM (Rijksdienst voor Archeologie, Cultuurlandschap en Monumenten) zich bezig met de bescherming en het behoud van Nederlandse monumenten.
Ons culturele erfgoed is een geschenk van voorgaande generaties en tijdperken die een bron zijn van verdere ontwikkeling en inspiratie. Het is dan ook van uiterst belang om zorgvuldig met deze rijkdom aan zowel materiële als immateriële erfenissen om te gaan. In de afgelopen decennia is de aandacht voor monumenten en het besef van hun historische waarde toegenomen.